Nabehandeling

Medicijnen

Vooraf moet je vertellen welke medicijnen je gebruikt, want niet alle medicijnen combineren goed met elkaar. Ook heel onschuldig lijkende medicijnen, zoals de kalk- en vitamine D-tabletten die ik slik, zijn niet zomaar met alles te combineren.

Nog in het ziekenhuis krijg ik 2x antibiotica tegen infecties. Je krijgt tijdens de operatie en erna een zoutoplossing (NaCl) via een infuus in je hand. Die zoutoplossing is er eigenlijk alleen om het infuus open te houden, zodat ze er die twee keer antibiotica in kunnen laten druppelen en voor het geval dat er iets misgaat. Het ding in je hand mag er pas uit als je op het punt staat de kliniek te verlaten.

Pijnstillers en afbouw

Na de operatie krijg je pijnstillers. Hoewel normaal gesproken pijn informatief is en je aangeeft welke bewegingen je bijvoorbeeld het beste kunt vermijden, is na deze operatie pijn juist belemmerend.

Ik kreeg morfine, alleen de eerste dag, maar ik kreeg het ook mee naar huis voor het geval dat. Daarnaast kreeg ik 3x per dag naproxen met een maagbeschermer, af te bouwen naar nul in twee, drie weken. Na 11 dagen nam ik alleen nog naproxen ’s avonds. Twee weken na de operatie ben ik de paracetamol ’s middags vergeten en dacht ik de naproxen wel te kunnen stoppen. Die nacht sliep ik slecht van de pijn. Heb alsnog naproxen (met maagbeschermer omeprazol) genomen en sliep toen weer goed. Ga er nog even meer door. 17 dagen na de operatie heb ik ’s avonds nog steeds één naproxen nodig om te kunnen slapen. Die kun je vrij verkrijgen bij de apotheek, want wat ik mee heb gekregen van de kliniek is op.

Paracetamol heeft de minste bijwerkingen, daarom bouw je dat als laatste af. Het begint met 4x per dag 2 paracetamol, later 3×2, etc.

Het schijnt dat je in 1 à 2 weken een ‘spiegel’ opbouwt. Ik was geneigd om na een week al eens een dag geen pijnstillers te nemen om te kijken of dat gaat, maar dan moet je daarna kennelijk je ‘spiegel’ (basisniveau) van pijnstillers weer opbouwen. Na een week liet ik de derde naproxen op het midden van de dag weg.

Tegen trombose

Daarnaast kreeg ik een recept voor spuitjes tegen trombose: bloedproppen in je benen omdat je zoveel stil ligt. Elke avond een spuitje, zelf zetten. Dat lijkt eng, maar valt enorm mee. Natuurlijk kun je het ook vragen aan een huisgenoot of zelfs een wijkverpleegkundige. Zelfs nu ik na twee weken helemaal op ben, adviseert het ziekenhuis het een volle maand (30 dagen) te blijven gebruiken.

1 februari 2018 staat er op nu.nl een bericht dat die prikken niet zouden helpen als je geen risicopatiënt bent. Benieuwd wat Henkus daarvan vindt…

Oedeembehandeling

Mijn hele bovenbeen was opgezwollen met zeker 2,5 liter vocht. Dat vertaalt zich op de weegschaal in 2,5 kilo zwaarder. Dat heet oedeem (spreek uit ‘eudeem’) en het is lymfevocht. Het trekt vanzelf na een maand of 3 wel weer weg, maar je huid is erg gespannen en dat kan onprettig aanvoelen. Het been kan ook warm worden, je mag het dan koelen. Neem bijvoorbeeld een theedoek met ijsklontjes en leg die op je been of houd het onder lauwe douche. Niet te koud en niet direct op de wond. Soms is de deken openslaan al genoeg.

Ik kreeg een elastisch geval mee van steunkousenmateriaal om mijn bovenbeen en taille (zie foto). Dat zit strak om het gezwollen been en werkt dus een beetje als steunkous. Strakke broeken zijn dus ook geen enkel probleem, al zit het steunkousding net even prettiger.

Lymfevocht bestaat bovendien uit water en eiwitten. Die eiwitten kunnen blijven zitten en gaan klonteren. Een soort eierkoeken, dus. Dat krijg je niet meer weg.

Wat wel helpt is een huidtherapeut. Die masseert je been, waardoor een deel van het vocht wegtrekt. Dat kun je zelf ook leren. Ik doe het nu ’s morgens en ’s avonds een kwartier. Het is zwaar in je handen, maar het helpt enorm. Zet muziek of een filmpje aan om het kwartier vol te maken. Ik kan Juno huidtherapie aanbevelen.

Vooralsnog zit dit niet of nauwelijks in de verzekering, maar het is de moeite waard. Ga er desnoods één keer heen en onderhoud het verder zelf. Het scheelt echt enorm in je pijn en beweeglijkheid.

Fysiotherapie

Na de operatie is bewegen heel belangrijk. Maar rust ook. Je fysiotherapeut kan je helpen een goed evenwicht te vinden. Mijn fysiotherapeut adviseerde om vooral de eerste week regelmatig ook helemaal plat te gaan liggen, om het kapsel in een goede houding te laten helen. De chirurg vond dat nergens voor nodig, maar ik vond die info over plat liggen ook op een andere site. Je bent moe genoeg om af en toe te willen liggen, dus doe nou maar, het kan geen kwaad.

Je hebt na de operatie ongeveer 30 keer fysio nodig. De meeste verzekeringen hebben als voorwaarde bij een chronische indicatie dat je de eerste 20 behandelingen zelf betaalt. De nabehandeling van een heupoperatie valt onder een chronische indicatie. Weeg zelf de vergoeding tegen de meerkosten af.

Beginnetje

De eerste dag beweeg je je enkels (rondjes draaien met je voeten), duw je je knieën het bed in en span je je billen. Als het lukt, mag je je benen optrekken (tot minimaal 90 graden). Dat is alleen om je bloedsomloop te bevorderen. Liefst elk uur allemaal 10x, vanaf de tweede dag elke twee uur allemaal 2×10 keer.

Na de operatie begin je met eenvoudige oefeningen van fysiotherapie. Vooral als je voor je heupklachten sportief was, komt het allemaal wat simpel over, maar bedenk: je bent weer aan het opbouwen. Veel mensen zijn bang om te bewegen, dus heel voorzichtig beginnen met die oefeningen is al heel wat.

Van Henkus mag ik alles ‘op geleide van pijn’; wat pijn doet is niet goed. Fysiotherapeut Bram zegt het anders: de oefeningen mogen pijn doen, maar die moet na een paar uur weer wegtrekken. Als je 24 uur pijn houdt, moet je een stap terug doen. Dit geldt overigens niet voor spierpijn.

De oefeningen

Oefeningen vanaf de tweede, derde of vierde dag: houd je vast aan bijvoorbeeld de rugleuning van een stoel, trek de knie van je bionische been op tot 90 graden, spreid het opzij (houd je heup vast aan de andere kant, want die moet recht blijven, anders oefen je het verkeerde been), dus je bionische been naar achteren. Alles 10 keer, elke 3 uur dat je wakker bent. Dat is dus 5 à 6 keer per dag.

Oefeningen voor de tweede week: de vorige oefeningen plus de stoel vasthouden en je billen naar achter alsof je gaat zitten – tot de beruchte 90 graden. Met je bionische been een traptree omhoog. Probeer je zo min mogelijk af te zetten. En weer terug. Alle oefeningen eens per dag, 3×15 keer. Ik doe dan alle oefeningen achter elkaar 15 keer, rust 30 seconden en dan nog eens en nog eens. Daarna kun je je voet verzwaren met zandzakjes of bijvoorbeeld zware laarzen.

De derde en vierde week gebruik ik oplopende gewichten aan mijn enkel. Het enige probleem is dat ik ze er zelf niet kan vastmaken, want ik kan niet bij mijn enkel. Na vier weken doe ik ze met 2 kilo. Traplopen is een aparte oefening. Ik moet opletten dat mijn knie niet naar binnen ‘klapt’en dat kost veel inspanning van mijn bilspier. Binnen een week verbetering na dagelijkse oefeningen, dat wel.

Voetverzorging

Op een gegeven moment moet je toch echt iemand vinden die je teennagels wil knippen. Ik kon het niet langer dan vier weken uitstellen. In de winter groeien je teennagels echter niet zo hard. Die nagellak volgt deze zomer wel weer.

Wondbehandeling

Drie dagen na de operatie kreeg ik al een beetje jeuk aan de wond: herstel!

Bij mij bleef de pleister keurig twee weken zitten – ook onder de douche. De hechting is onderhuids, dus hoeft er niet uit, die lost naar verloop van tijd op, ook de knoopjes die er bij mij aan weerszijden van het litteken uitsteken.

Het litteken wordt 10 tot 15 cm lang, onafhankelijk van de benadering. Er moet namelijk een heel stuk bot uit en een hele prothese in.

Het schijnt dat het helen van de wond meer afhangt van de persoon dan van de snede en wijze van hechten. Niet pulken! Sommige mensen laten een tatoeage zetten over het litteken.

Na twee weken laten de korstjes langzaam los. De wond is droog. Ik mag met de onbeschermde wond kort douchen.

Hieronder de wond direct nadat de pleister eraf is en de twee opeenvolgende dagen erna. Het rood de eerste dag is nog van het middel waarmee ze gedesinfecteerd hebben tijdens de operatie.

30 nov
1 dec
2 dec

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Littekenbehandeling

Tweeënhalve week na de operatie steekt mijn litteken. Er zitten harde stukken onder, als ik te snel wil lopen doet het pijn en ik slaap er toch weer slecht van. Een beetje een domper op de euforie.

De fysio zegt dat en litteken het lastigst te behandelen is. Hm.

Mijn huidtherapeute die ook mijn oedeem behandelt, zegt dat het aan het weer kan liggen (meh) en ze gaat me leren tapen. Intussen adviseert ze me pure vitamine-e-olie, dus geen zalfje waar ook nog een beetje vitamine e in zit. Er is ook een zalfje van het brandwondencentrum bij Etos, maar dat heb ik niet genomen. Intussen beweert een andere website op basis van ‘wetenschappelijk onderzoek’ (maar 159 personen is relatief weinig) dat vitamine E niet helpt en zelfs averechts kan werken. Mijn fysio zegt weer dat elke olie in combinatie met smeren en masseren goed is. Ik smeer nog steeds 2x per dag met een drupje pure vitamine-e-olie en het litteken trekt na een week smeren in elk geval niet meer. Er zitten nog wel harde stukken onder. Maar ik kan het natuurlijk niet vergelijken met andere middelen of met wanneer ik niets had gebruikt.

Vooralsnog vind ik het niet erg dat het litteken zichtbaar is als ik bijvoorbeeld een bikini draag. Mocht je dat erg storen, dan zijn er diverse behandelingen mogelijk die wat ingrijpender zijn dan een zalfje.

Wordt vervolgd!

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

3 gedachten over “Nabehandeling”