Alles over de patiëntkant van het verhaal

Laatste loodjes voor de operatie

De afsprakencentrale

Vorige week vanaf een anoniem telefoonnummer gebeld door de anesthesist. Zijn eerste vraag was mijn geboortedatum. Dat gaat op zich heel goed telefonisch, maar met alle telefonische oplichting had ik het prettig gevonden als hij zich meteen had geïdentificeerd met wat info, waaruit bleek dat hij te goeder trouw was. Wat hij was.

Overigens is dat het nadeel van een kliniek: alles is uitbesteed aan verschillende partijen. Ik word apart gecontact door de anesthesist, de fysio van de kliniek (wat een andere is dan mijn eigen fysio, dus weer een aparte vragenlijst met ongeveer dezelfde vragen als mijn eigen fysio) en de afspraak voor de operatie zelf. En dat is nadat ik naar de huisarts ben geweest, een foto in het ziekenhuis heb moeten laten maken en de intake bij de orthopeed in de kliniek heb gehad. Gisteren nog weer gebeld door de receptie voor de exacte tijd van de operatie. Ik kan zowat een eigen afsprakendienst beginnen. Voordeeltje wegens corona: die afspraak bij de fysio van de kliniek kan telefonisch.

ook lekkere heupen

Anesthesie

Net als de vorige keer krijg ik een ruggenprik en op mijn verzoek daarbij een roesje. Dat roesje klinkt heel erg niets-aan-de-hand, maar je raakt echt onder zeil. Narcose is niet gebruikelijk voor een heupoperatie. Dat is fijn, want een narcose is heel heftig en kan tot een trip leiden. Ik heb mijn moeder een keer horen ijlen na een narcose en dat is niet fijn. Voor haar was het overigens niet zo dramatisch. Wel duurt het na een narcose nog vrij lang voordat je weer fris bent (soms meer dan 24 uur, soms nog veel langer), terwijl de ruggenprik maar een paar uur werkt.

Relevant voor de anesthesist zijn: mijn huidige medicijnen, mijn alcoholgebruik en rookgedrag. Dat ik de vorige keer na de operatie uren lang pijn had, die ik pas veel later als kramp kon identificeren, kon hij niet meteen oplossen. ‘Een spierverslapper?’ vroeg ik, maar dat zouden meteen al mijn spieren verslappen en zou ik aan de beademing moeten. Dat hoeft nou ook weer niet. ‘Een jointje dan?’ ‘Dat moet u thuis maar doe,’ was het nuchtere commentaar. Terwijl ik toch zeker weet dat ik een keer een spier in mijn nek verrekt had en daar van de huisarts een spierverslapper voor kreeg, die inderdaad voelde als een plezierige trip. Zonder beademing. Dat is dan misschien toch het nadeel van een telefonisch gesprek met een anesthesist, hoewel het ook aan de persoon kan liggen. Desondanks zei hij dat ik dit voor de operatie ook nog maar even moet melden.

Mee naar het ziekenhuis

Mee naar het ziekenhuis is een koffertje met alles voor een normale overnachting, inclusief medicijnen, legitimatie en mijn sokkenhulp. Vanwege corona uiteraard een mondmasker en één reserve. Daarnaast een stel krukken – eventueel te huren bij een zorgwinkel (vergoed door je ziektekostenverzekering) en voor de terugweg een vuilniszak om de auto in te komen. Een boek kun je vergeten, maar een tijdschrift en je telefoon plus oplader is fijn. Ik slaap licht, dus neem ik ook een oogmasker en oordoppen mee. Verder uiteraard geen waardevolle spullen.

Uit luiheid, maar ook om mijn spieren zo slap mogelijk te houden voor de operatie, stop ik een week voor de operatie met oefeningen. Een beetje rekken is dan natuurlijk juist wel goed – voor zover de pijn dat toelaat.

Hoe gaat het verder?

Intussen alle lakens gewassen zodat zoonlief een week lang elke dag mijn bed kan verschonen zonder te wassen. Ook geef ik zijn telefoonnummer door om na de operatie gebeld te worden door de kliniek. Hij mag het goede nieuws dan doorgeven aan een kleine groep mensen die nagelbijtend zit te wachten terwijl ik mijn roes uitslaap. Dit kan overigens uren duren: de operatie duurt maar een uurtje, maar de vorige keer heeft de hele familie uren gewacht op het verlossende telefoontje.

Verder verschilt de pijn enorm per dag. Gisteren een halfuur gewandeld. Vannacht wel wat liggen draaien met wat lichte pijn, maar weet niet zeker of dat van het wandelen komt. Ga vandaag weer een lunchwandeling maken, dat bevalt me beter dan roeien. Hoewel ik nu wel luisterboeken op Spotify heb ontdekt! Prettige afwisseling van de informatieve podcasts van de Correspondent, voor als ik toch nog moet roeien.

Intussen vreest een vriendin dat ze na de operatie niet meer in kleermakerzit kan zitten na de operatie. Dit klopt in mijn geval niet. Ik kan alle bewegingen met mijn nieuwe heup maken. Uiteraard vergt lenigheid enige oefening en duurt het anderhalf jaar voordat ook die laatste halve procent beweeglijkheid weer mogelijk is, maar met mijn nieuwe heup kom ik nu, dik drie jaar na de eerste operatie, gemakkelijk in kleermakerzit.

Deel deze pagina op je eigen social media

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.