Alles over de patiëntkant van het verhaal

Frank, 31 jaar en een heupprothese

Even tussendoor: ik krijg een aantal berichten van echt jonge mensen rond de dertig. Daarom hier het verhaal van Frank. Een sportieve man met een rijk en actief leven die met voetballen een verkeerde beweging maakt. We zoeken meer dit soort verhalen van jonge mensen met een heupprothese of met heupproblemen. Reageer naar cline@heupdoetleven.nl of in het reactieveld hieronder.

“2 september 2020 ben ik geopereerd aan mijn linkerheup in Hengelo bij OCON, tijdens corona. Ik heb een totale heupprothese gekregen.

Hoe is het ontstaan?

Op zondag 16 juni 2019 had ik een vriendschappelijk voetbaltoernooi met mijn vrienden in Twente, waar ik ben opgegroeid. Het was een heerlijke dag om te voetballen, we wonnen veel wedstrijden en we kwamen in de halve finale van het toernooi. Toen ging het mis. De tegenstander trapte de bal ver naar voren en ik wilde hem tegenhouden met de binnenkant van mijn linkervoet. Dat ging erg hard en mijn been heeft een rare draaibeweging gemaakt. Ik kreeg zoveel last in mijn bovenbeen, dat ik niet meer verder kon. Ik ben het veld uit gelopen en heb de wedstrijd afgekeken vanaf de kant (we verloren de halve finale). Tijdens het douchen merkte ik dat de pijn steeds heftiger werd en dat ik moeilijker ging lopen. Ik kon het niet meer opbrengen om zelfs nog maar een biertje te drinken of te lopen. Ik besloot naar huis te rijden, mijn broer en nog een vriend hebben mij in de auto getild. Ik moest ongeveer honderdtwintig kilometer rijden naar Groningen, waar ik woon. Eenmaal thuis kon ik niet meer vooruit lopen en liep dus achteruit naar de voordeur met heel kleine passen en veel pijn.

Aan het werk

Ik dacht: lekker naar bed en de volgende dag weer fijn aan het werk! Ik nam wat pijnstillers en ging naar mijn werk, ondanks dat ik niet fatsoenlijk kon lopen. Ik ben woonbegeleider in de gehandicaptenzorg op een woongroep met agressie, waar het voor kan komen dat ik bij een escalatie cliënten moet fixeren. Op mijn werk heb ik een driewieler gepakt om niet te hoeven lopen. Collega’s vonden toch dat ik de spoedeisende hulp moest bellen – dat heb ik gedaan. Maar daar zeiden ze direct dat mijn been niet was gebroken. Dit stelde mij gerust en ik heb gewoon mijn dienst afgemaakt.

Die dinsdag ben ik toch naar de dokter gegaan. Daar bleek ook alles goed te zijn, maar voor de zekerheid heeft hij een röntgenfoto laten maken. Op de foto kon de behandelend arts niets zien. Wel ben ik in de drie maanden daarna veel naar de fysio en de chiropractor geweest. De pijn ging weg! Gelukkig dacht ik, ik ben er vanaf! Maar later bleek dat de breuk te klein was om op een röntgenfoto te zien.

Nieuwe pijn

De pijn ging dus weg, maar na een dikke maand kreeg ik andere pijn, telkens met lopen of bukken in mijn heup. Die pijn was progressief, het werd steeds erger. Ik gebruikte paracetamol als ontstekingsremmer. Tijdens het helpen met een verhuizing zijn mijn klachten verder toegenomen. Ik ben weer naar de fysio geweest om mijn ‘spierpijn’ te laten behandelen, maar deze keer ging het niet over. Door alle pijn sliep ik weinig. Samen met de dokter besloot ik om naar een revalidatiearts te gaan, het was januari 2020.

Tijdens dat gesprek werd ik (eindelijk) echt gehoord en de arts beloofde me dat we erachter zouden komen waar de pijn vandaan kwam. In maart 2020 werd een CT-scan gepland, maar door corona is dat uitgesteld en kon ik pas in juni 2020 terecht – een jaar na het voetbalongeluk. Uit de CT-scan bleek dat ik avasculaire necrose had. Avasculaire necrose (ook wel osteonecrose, of ischemische botnecrose) is een ziekte die het gevolg is van tijdelijk of permanent verlies van bloedtoevoer naar het bot. Zonder bloedtoevoer sterven de botweefselcellen en stort het bot in.

Er was een vochtstreep te zien op de CT-scan, dat betekende dat mijn bovenbeen is gebroken bij dat voetbalongeluk en daar kwam dus de pijn vandaan.  Het bot was intussen geheeld en die pijn nam dus ook af, maar de bloedvaten om mijn been heen waren beschadigd en konden geen voedingstoffen aan mijn been geven, wat er toe heeft geleid dat mijn been aan het afsterven was. Dat klopte met die nieuwe pijn die ik voelde.

Heupprothese

Ik had een beeldbel-consult en zat thuis met mijn vriendin achter de laptop toen de revalidatiearts zei dat ik daarom een heupprothese moest krijgen.

In die periode heb ik het daar erg moeilijk mee gehad. De revalidatiearts (dus geen orthopeed) zei dat er misschien nog een mogelijkheid zou zijn dat ik nog niet aan een nieuwe heup zou hoeven. Hij verwees me door naar de orthopeed van het Martini Ziekenhuis. De definitieve conclusie was: ik kreeg een heupprothese.

Hiervan ben ik echt flink geschrokken en ik kwam in een grote dip terecht. Ik ben nota bene 31! Met een heupprothese zou ik nooit meer kunnen voetballen of hardlopen. Vanaf mijn zesde heb ik altijd gevoetbald, vanaf mijn zestiende twee keer in de week training gegeven aan jeugdspelers op niveau. Ik mocht altijd graag hardlopen met mijn vriendin. Ik heb de dam-tot-damloop gelopen en ga zo maar door. Kon ik mijn werk nog wel uitvoeren, dat ik zo graag doe? Op mijn leeftijd wilde ik niet inleveren op de kwaliteit van mijn leven. Ik had nog zoveel vragen. Nog steeds eigenlijk.

Second Opinion

Ik heb een second opinion gevraagd in België (Royal Doctors) en bij OCON. De arts van Royal Doctors constateerde: ‘Waarschijnlijk onverplaatste femurhalsfractuur (breuk in de kop van het heupbot) bij voetballen. Dat was destijds een occulte (niet zichtbare) fractuur zonder dat de diagnose is gesteld. Nu aanslepende pijnklachten met 24/7 pijn aan de linkerkant van de heup, slecht stappen en lopen, hurken zeer moeizaam. Pijn bij onverwachte bewegingen. Hij kan zijn werk niet naar behoren uitvoeren, want hij kan geen veiligheid bieden aan zijn collega’s met een snelle reactie.’ Hij diagnosticeerde opnieuw avasculaire necrose van de femurkop, vermoedelijk posttraumatisch, FICAT-classificatie 3. Andere oorzaken van avasculaire necrose zijn diabetes mellitus (suikerziekte) of schildklierproblemen, maar daar heb ik geen last van, dus het komt vrijwel zeker door dat voetbalongeluk

Mijn avasculaire necrose zat al in stadium III, de deformatie van de femurkop (heupkop) was al begonnen, wat duidelijk te zien was op de MRI-beelden. De arts van Royal Doctors noemde nog wel alternatieven voor een totale heupprothese, maar hij vreesde dat ik daar te laat voor was.

Ik heb gekozen voor OCON, omdat ik daarover goede ervaringen heb gehoord, onder andere van mijn vader. Juli 2020 had ik een afspraak bij OCON in Hengelo. Hier had ik wel het juiste gevoel bij de chirurg, door zijn eerlijkheid en duidelijkheid. Ook begon ik te beseffen dat het niet anders meer kon. Ik liep slecht, was elke dag om vier uur wakker en als ik liep leek ik wel een pinguïn. Ik wilde een keer met mijn vriendin een rondje fietsen, maar ik kreeg mijn been niet over de stang van mijn fiets en viel op de grond. Dit was opnieuw een bevestiging dat ik een nieuwe heup nodig had. De chirurg heeft mij laten beseffen dat ik een heupprothese echt nodig was, bij hem of ergens anders, ik kon er niet meer onderuit.

Afwegingen en vertrouwen

De chirurg van OCON, Pakvis, nam alle tijd voor ons (ondanks corona mocht mijn vriendin gelukkig mee). Hij had vaker deze operatie uitgevoerd bij jongeren met de achterste benadering. Hij gebruikt de achterste benadering omdat een revisieheup altijd via de achterste benadering wordt uitgevoerd. Over ongeveer twintig jaar moet ik namelijk terugkomen voor een nieuwe prothese en hopelijk word ik ouder dan zeventig en kan hij hem daarna nog een keer vervangen.

De chirurg vertelde in dit gesprek ook dat het niet bevorderlijk is om te hardlopen of te voetballen met een heupprothese, want dan zou ik misschien nog eerder een nieuwe heup nodig hebben, maar hij raadde het ook niet per se af. Je moet zelf afwegen of je het er voor over hebt om die volgende operatie iets eerder te krijgen. Verder zei hij dat vertrouwen mijn moeilijkste opgave wordt. Uiteindelijk kan ik na de operatie heel veel met mijn nieuwe heup, maar het resultaat hangt af van mijn vertrouwen in die heup. Dat gesprek is mij altijd bijgebleven. Ik begreep dat een operatie inderdaad de enige goede keus was.

Operatie

Op 27 aug 2020 was ik bij de anesthesist en op 2 september ben ik geopereerd. Toen ging allemaal supersnel. Op de dag van de operatie was de voorzorg erg goed, mijn vriendin en ik werden op ons gemak gesteld. Het moment dat ik naar de operatiekamer werd gebracht vergeet ik nooit meer. Van tevoren heb ik afscheid genomen van mijn vriendin, dat was heel emotioneel. De operatie is goed gegaan, ik heb gevraagd om een roesje zodat ik er niets van meekreeg. Na de operatie ben ik na de uitslaapkamer gebracht en kreeg ik een raketijsje. Vervolgens ben ik naar de afdeling gebracht. De operatie duurde anderhalf uur totaal met uitslaapkamer erbij. Ik had geen pijn meer aan mijn heup! Ik ben ervanaf, dacht ik en was erg opgelucht. Ik lag op een kamer met een 78-jarige man die twee keer aan beide heupen was geopereerd en dus twee revisieheupen had. Ik heb hem heel veel mogen vragen, waar ik heel dankbaar voor ben. ’s Avonds mocht maar één persoon op bezoek komen in verband met corona. Ik ben om 2 uur ’s middags geopereerd en zag mijn vriendin pas om 7 uur ‘s avonds. Bij OCON ben ik zeer goed geholpen en behandeld door de verpleging en de fysio. De fysiotherapeut kwam twee keer op een dag en heeft mij in de eerste stappen goed begeleid. Na twee dagen mocht ik weer naar huis. Wij reden vanuit OCON naar Groningen met een hoge auto voor een betere instap.

Na de operatie

Na de operatie heb ik mij druk gemaakt over het herstel: hoe lang duurt het en wat kan ik allemaal als ik eenmaal ben hersteld? Ik ben erg ondernemend en moest veel voor mij laten doen. Ik had dus niet meer de vrijheid waar ik altijd van geniet. Mijn vriendin zette me al na twee weken in de auto en reed rondjes met mij, om toch meer te zien dan alleen het huis, daar kon ik erg van genieten. Ik ben zes weken na de operatie begonnen met wekelijkse fysio en heb dat afgebouwd tot eens in de maand na drie maanden. Na drie maanden wees controle uit dat alles volgens plan verliep.

Maar na vier maanden kreeg ik last van mijn linkerbeen. Omdat ik daar geen goed gevoel over had, heb ik OCON gebeld en de volgende dag had ik een gesprek met de assistent en heb ik een foto laten maken. Daarop was niets bijzonders te zien – alles verliep zoals het hoorde. De foto is bekeken door mijn behandelend chirurg. Wat een service! Ik kreeg hier bij de uitleg dat dit vaker voorkomt, doordat jongeren veel meer doen dan ouderen. Ook heb ik de achterste benadering gekregen, waardoor alle spieren en pezen nog moesten herstellen. Ik ging beter lopen, dus gebruikte ik weer anderen spieren en pezen.

Hoe gaat het nu?

Een klein half jaar na de operatie ga ik nog steeds eens in de maand naar de fysio. Ik werk weer, maar wel bij een andere doelgroep, zonder agressie en nog maar drie keer vier uur. Dit bouw ik wel op, maar ik ben er nog voorzichtig mee. Soms heb ik het gevoel dat mijn werkgever en bedrijfsarts druk op mij uitoefenen, zodat ik snel weer op mijn contracturen zit en op mijn eigen groep kan werken. Dat wil ik wel heel graag, maar ik vind het ook heel spannend. Vertrouwen in de prothese is het belangrijkste, zei de arts al.

Mijn doel is om weer terug te keren bij mijn eigen groep met risico op agressie, waarbij ik dus cliënten in noodgevallen moet fixeren. Ik ga deze maand ook beginnen met thuisfitness. Na een half jaar heb ik er weer veel vertrouwen in, tijdens het lopen en bewegen zie je dat ook terug. Op sommige momenten denk ik er niet eens meer aan. Maar er zijn ook dagen dat ik het weer ‘op de heupen’ heb. Ik ben er nog niet, maar ik kan straks heel veel weer wel en ik sta er heel positief in, vergeleken met eerder. Soms heb ik nog wel vragen die ik wil stellen aan ervaringsdeskundigen zoals: wanneer voel je helemaal niets meer als je via de achterste benadering bent geopereerd? Zou jij nog iets willen proberen met je nieuwe heup op het gebied van bewegen of sporten? Zie jij nog belemmeringen met een kunstheup? Ik wil graag een fiets aanschaffen, zou je een damesfiets aanraden? Wanneer kun je weer op je knieën zitten?”

Deel deze pagina op je eigen social media

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

7 gedachten over “Frank, 31 jaar en een heupprothese”