Alles over de patiëntkant van het verhaal

Erkenning!

Zo lang als het met mijn eerste heup duurde, zo snel ging het nu, midden in coronatijd. Ik kon dezelfde dag bij de huisarts terecht, de volgende dag in het ziekenhuis een röntgenfoto laten maken en de ochtend daarop kon de huisarts mij al doorverwijzen met ‘matige slijtage’. Zoals mijn eigen pijn al aangaf, ben ik nog lang niet zo ver als mijn rechterheup was doorgesleten, maar toch voel ik duidelijk pijn na enige inspanning. Over een week heb ik een consult bij mijn ‘eigen’ dokter Henkus van het Park Medisch Centrum. Hij heeft mijn eerste heup met de voorste benadering ook vlekkeloos vervangen door een duurzame prothese, dus ik kom graag bij hem terug.

Drie jaar geleden
Eergisteren, op de linkerfoto is te zien dat de ruimte tussen kop en kom niet helemaal gelijk verdeeld is, vooral aan de bovenkant lijken ze elkaar bijna te raken. Dat doet dus best pijn.
links de rechterheup die op basis van deze foto niet werd erkend als versleten door de eerste orthopeed, inzet rechts de linkerheup nu, door mijn huisarts wel erkend als ‘matig versleten’.

Waarom kan ik zo snel overal terecht? Door corona zijn er veel zorgmijders. En de kliniek levert geen coronazorg én heeft geen IC. Alleen als de medewerkers daar worden ingezet voor coronazorg in reguliere ziekenhuizen zal het PMC moeten sluiten. Is dat elitair? Nee, want een kliniek wordt net als een gewoon ziekenhuis vergoed door een gewone verzekering. Wel is het waar, dat een kliniek als het PMC de krenten uit de pap haalt: moeilijke gevallen kunnen ze niet behandelen, want geen IC en maar een beperkt aantal specialisaties. Dat is inderdaad niet eerlijk (ze krijgen er evenveel voor betaald), maar tijdens de pandemie vind ik het voor mijzelf wel zo prettig dat ik ver uit de buurt blijf van corona-gevallen en IC’s. De opzet van deze website is echter niet om klinieken te bashen, maar om (jonge) mensen met versleten heupen te informeren. Disclaimer: ik ben geen medicus, alleen ervaringsdeskundige.

Ook kon ik meteen terecht bij de fysiotherapeut. Wetende dat dit mijn tweede versleten heup is, herkent ze de beperkte ‘uitslag’, namelijk dat ik liggend op mijn rug, mijn linkerbeen maar een klein beetje opzij kan bewegen. Ook de kracht in mijn linkerbeen is veel minder. Ik vraag haar oefeningen om mijn beroerde conditie iets op te vijzelen voordat ik onder het mes ga. Door corona hoef ik de deur niet uit, en door mijn pijnlijke heup bij zowel lopen als fietsen heb ik er ook geen zin in.

Omdat ik een roeimachine heb adviseert ze me eens per dag op de laagste stand te gaan roeien, om te beginnen vijf minuten. Het gaat om de beweging, niet om de kracht. Die dag heb ik bij elkaar een uur gefietst: naar het ziekenhuis voor een foto, naar de fysio en nog een boodschap. ’s Avonds heb ik pijn, maar gelukkig is dat (na twee paracetamolletjes) uitgewerkt als ik ga slapen. Dus ik slaap best goed. De volgende dag roei ik braaf vijf minuten en daar voel ik niets van. Dat mag dus iets meer. Een dag later (vandaag) moet ik weer naar het ziekenhuis fietsen om de cd met de röntgenfoto op te halen (dat kan nog steeds niet via het EPD kennelijk), dus weer 22 minuten op de fiets. Morgen kan ik wel tien minuten roeien zonder pijn, denk ik.

Door de energie die deze erkenning geeft (denk ik) val ik in deze dagen een kilo af en zit ik nog maar één coronakilo boven mijn normale gewicht. Voor de operatie in de kliniek komen obese mensen niet in aanmerking en enigszins slank ben je ook gemakkelijker te opereren. Maar ik vermoed dat mijn conditie het belangrijkst is.

Langzaamaan begin ik mensen om mij heen te informeren. Ik hoop 5 februari geopereerd te mogen worden, maar dat beslist Henkus natuurlijk pas volgende week.

Deel deze pagina op je eigen social media

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

2 gedachten over “Erkenning!”